ไปเชียงตุง โดยบังเอิญไม่ได้วางแผนอะไรเลย ตอนแรกพี่นิวชวนว่าไปหลวงพระบางกัน  แต่ด้วยระยะเวลาเดินทางที่ยาวนาน กับวันหยุดแค่ 4 วันคงเที่ยวไม่สนุก
พี่นิวเปรยว่าหรือจะไปเชียงตุง  ก็บังเอิญพี่ชาติบอกว่าเพื่อนพี่กำลังจะไป สนใจจะฝากไปด้วย ก็เลยเริ่มแผนการอย่างรวดเร็ว โดยการโทรจองตั๋วรถทัวร์ไปแม่สายเพื่อเจอกับพี่ๆเขา
ดันมีตั๋วอีกทั้งๆที่เป็นหน้าเทศกาล  ก็เป็นอันต้องไปแน่นอน  เป็น Trip ที่กระทันหันและรวดเร็วมาก ทั้งแผนการและการตัดสินใจ เย็นวันนั้นก็รีบกลับบ้าน Packกระเป๋า วันศุกร์รุ่งขึ้นก็เดินทางเลย

การเดินทางไปเชียงตุงก็ต้องเหมารถของฝั่งพม่าเข้าไป เห็นพี่เขาว่าประมาณ 160 กม แต่ใช้เวลานานถึง 4-5 ชม. ทางก็เป็นถนนลาดยางนะ ผ่านเมืองของพม่าเป็นระยะๆ
แต่ จะเป็นทางลัดเลาะผ่านหุบเขามั้งเลยช้า  แต่สองข้างทางสวยมั่กๆ  เขียวขจี  ภาพนาขั้นบันได เป็นอะไรที่ประทับใจมาก   ไปถึงก็จะเที่ยวพวกวัดในเชียงตุง   ดอย ตลาด
อาจเพราะยังไม่เป็นเมืองท่องเที่ยวมากนัก  ค่าครองชีพก็ถูก ผู้คนอัธยาศัยดีมากๆเลย  ว่ากันว่าเมืองเชียงตุง เหมือนประมาณแม่ฮ่องสอนเมื่อสิบปีที่แล้ว เราว่าก็อาจจะเป็นไปได้นะ

คนที่นี่ส่วนมากจะเป็นคนไทใหญ่ มีไทอย่างอื่นด้วย แต่จำไม่ได้เยอะมาก แต่เขาจะไม่ชอบถ้าเราเรียกเขาเป็นพม่า  เขาจะบอกว่าเขาไม่ใช่พม่า  เป็นไทใหญ่ และอาศัยอยู่ในรัฐฉานซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของพม่า
ภาษาที่ใช้ก็มีภาษาไทใหญ่ด้วย  เราซื้อเพลงไทใหญ่มาด้วย เพราะฟังแล้วเพราะและสบายใจดี   คนที่นี่มีหลายศาสนาทั้ง พุทธ คริสต์ อิสลาม ถ้าที่ราบรู้สึกจะพุทธเยอะหน่อย แต่พอขึ้นดอย ชาวเขาจะถือคริสต์กันนะ มีโบสถ์ด้วย
เด็กแต่ละดอยก็น่าตาไม่เหมือนกัน คงเพราะคนละเผ่ากัน เผ่านึงที่เราไปเขาจะตาโต  อีกเผ่าตาจะเล็กหน่อย  แต่เด็กๆน่ารักมาก พอเอาขนมไปแจก เขาจะดีใจกันมากตามประสาเด็ก น่ารัก แต่เราก็สงสารเขาด้วย

อาหารที่นี่ไม่ค่อยถูกปากเท่าไหร่  ไม่ใช่ว่าเรากินมังสวิรัติ แล้วไม่ถูกปากนะ  คนอื่นๆที่เขากินปกติก็รู้สึกเหมือนกัน เพราะเขาจะกินมันๆคล้ายๆคนจีน (เพราะที่นี่อีก 100 กว่ากิโลก็ถึงสิบสองปันนาแล้ว)
แถมชอบกินเค็ม ด้วย รสเค็มจะโดดมาก เพราะเขาติดผงชูรสกัน   ถ้าอะไรจืดก็จะจืดๆไปเลยแล้วมันๆด้วย  แต่เราก็กินเข้าไปหมดแหละ กลับมารู้สึกน้ำหนักขึ้นเลย

บนดอยมีคุณยายคนนึงแกมีรูปครอบครัวในหลวงเราด้วย เก่ามาก ก็เลยถ่ายรูปกลับมา ไปเยี่ยมวังเก่าของเจ้าครองแคว้นเชียงตุงด้วย  เดี๋ยวนี้ไม่มีเจ้าเหล่านี้แล้ว ตั้งแต่พม่าครองเจ้าก็หนีไปหมด รู้สึกจะหนีมาเมืองไทยนี่แหละ
จะมีนามสกุล ณ เชียงตุงด้วย  เพราะยุคหนึ่งสมัยหนึ๋ง เชียงตุงเคยเป็นของไทยอ่ะ คนเฝ้าวังเป็นคุณตาสูงอายุคนหนึ่ง  แกมีรูปในหลวงเราในบ้านหลายรูปเชียว ดูแกนับถือพระองค์มาก ถือรูปทูนหัวเลย แล้วก็ชื่นชมในหลวงเราใหญ่
ก่อนกลับ เราไหว้คุณตาด้วย  คุณตาบอกว่าไหว้ไม่ได้  การไหว้ ไว้ไหว้พระไหว้เจ้า เท่านั้น แกเป็นคนธรรมดา ก็เลยได้ความรู้อีกอย่างนึงว่าที่นี่เขาไม่ไหว้กันพร่ำเพรื่อ

ค่าครองชีพที่นี่ถูกมาก น้ำเต้าหู้ 2ถุง แค่ 5 บาทเอง  พี่แหม่มผู้นำทริป แจกเงินให้คนละ 2000 จ๊าด คิดเป็นเงินไทยแค่ ประมาณ 50 บาทเอง แต่เราซื้อของกินได้เยอะมาก แถมยังมีตังค์ซื้อ VCD คาราโอเกะเพลงไทใหญ่
มาอีกหลายแผ่น  อ้อ คนที่นี้เขาพูดไทย ได้นะ   Shopping สบาย เขาดู ทีวีไทย กับจีนด้วย  แต่ถ้าขึ้นดอย ชาวเขาเขาพูดภาษาอื่น อันนี้จะฟังไม่รู้เรื่องและ

โดยรวมก็ประทับใจเชียงตุง มาก  ธรรมชาติสวย ผู้คนน่ารัก  ถ้ามีโอกาสก็อยากกลับไปอีก  เขาว่าบนดอยเหมย มีดอกซากุระด้วย สวยมาก ยิ่งถ้าหน้าหนาว มีหิมะตกด้วย โอ้โห เยี่ยมไปเลย

ดูรูป Trip เชียงตุงของเราได้ที่  http://picasaweb.google.com/jwichitra/ChiangTung  นะจ๊ะ

Kengtung (Chiang Tung) has recently opened to foreigners. The Burmese Government has officially sanctioned the border crossing to Tachilek. The Buddha image Maha Myat Muni is the most sacred but other important temples are the Sun Sali, Sun Taung and Sun Lwe. The town is a treasure trove of traditional architecture with old-style houses with intricately designed wooden balconies so characteristic of Shan architecture.  

Kengtong was founded by the grandson of King Mangrai. This migration of the Chiangmai dynasty, made in the 13th century with the idea of founding a new kingdom which called Lannathai in Chiang Mai, has resulted in Kengtong having a different type of Tai population from the rest of the Shan State.

The city hosted the headquarters of the Thai Phayap Army, which had occupied the Shan States, during the Second World War.

The Tai here call themselves Khün; their speech contains many variations from the western Shan, and their script is entirely different.

Most of the Khuns for example would adopt Thai names, in the wats of Kengtong one would find the monks chanting their daily prayers exactly the same way as if anywhere in Thailand. The Thais have always felt Cheingtung to be a part of their old country

Kengtong is the largest, most mountainous, most easterly, and culturally the farthest from the Burmese, of all the Shan States. Geography makes approach to it from the rest of Burma difficult for it lies not only beyond the Salween across which no bridge has been built and whose eastern tributaries have cut no easy routes through the serried north-south ranges, but nearer again to the Mekong than to the Salween.

Read more ==>Kengtung: Remote city of the eastern Shan state
by John B. Haseman

ตอนเช้าก็ออกจากบ้านแต่เช้าเลย ขับรถไปรับพี่ๆน้องๆ ก่อนขึ้นทางด่วนตรงไปสโมสรที่บางนา จริงๆเขาก็มีรถบัสรับจากพระราม 3 แหละ แต่เพื่อความยืดหยุ่นเนื่องจากบ่ายมีธุระ ก็เลยเอารถไปเองซะเลย ไปถึงยังไม่ 8.30 น. เลยอ่ะ ไปเช้ากว่าไปทำงานอีก แหม ไม่ได้ว่าดี๊ด๊าเป็นพิเศษนะ แบบว่ารถมันไม่ติดเลยอ่ะ ถ้าวันทำงานเป็นแบบนี้บ้างก็คงดี ตอนแรกกลัวไปแล้วจะไม่มีอะไรกิน เพราะเขาบอกไว้แค่ว่ามีน้ำเต้าหู้ให้กิน ที่ไหนได้มีเพียบเลย ทั้งทอดมัน ไก่ย่าง ข้าวเหนียว น้ำเต้าหู้ ไวตามิลค์ ปาท่องโก๋ โอ้เลย enjoy eating มาก แถมตอนกลางวันก็มีอาหารสารพัดทั้ง ข้าวหมูแดง เกี๊ยวน้ำ ผัดไท คั่วไก่ หวานเย็น ไอติม โอ้ พระเจ้าจอร์จมันยอดมาก \(^0^)/ ทำเราลืมไปเลยว่ากำลังกินคอร์ส Herbal life อยู่ เมื่อวานเลยหลุดคอร์สไปเลย แง (><)

ตอนบ่ายก็ยังไม่เข็ด ก็ลงแข่งเดินสามัคคีด้วย เดินกันตั้ง 20 คนผูกขาเดินด้วยกัน ตอนแรกก็ไม่อยากลงหรอกกีฬานี้ แต่พี่นิวลงชื่อไปให้แบบมัดมือชก คนก็เกี่ยงกันไม่ลงขาดคนด้วย เราเลยนึกภาพแล้ว มันต้องเป็นกีฬาที่ทุลักทุเล ล้มลุกคลุกคลาน แหงมๆ คนถึงไม่อยากเล่นกัน สงสัยงานนี้ไม่รอดตูต้องหน้าเสียโฉมแน่ๆเลย (><) โฉมที่มีน้อยอยู่แล้วถ้าเสียไปอีก คงไม่กล้าไปเดินตามถนนแน่เลย แต่ที่ไหนได้พอแข่งจริงได้พี่หุยเป็นโค๊ชที่ดี บอกเทคนิคให้นับ 12 12 เดินพร้อมกัน ก็เลย ส.บ.ม. ไป เหอๆ

ขอขอบคุณรูปภาพจาก พี่ชาติ,น้องจ๊อยซ์,พี่นิว และเจ้าของภาพที่เผยแพร่รูปไว้ที่ แชร์ไดร์ฟ ของ IT ด้วยจ้า

รอบนี้เปลี่ยนใหม่มาใช้ Wordpress แทน เป็นระบบ ฺBlog สำเร็จรูปอ่ะ มันส์ข้าพเจ้าหล่ะที่นี้  อิอิ เปลี่ยนบ่อย ก็เสียดายข้อมูลเดิมที่ Post ไว้ที่เดิมเหมือนกันนะเนี่ย ไม่รู้จะย้ายมายังไง สงสัยต้องเอามาโพสท์ใหม่ที่นี่อีกที

แต่ยังไงก็ตามเพื่อนๆก็อย่าลืมแวะมาเยี่ยมเยียนกันเหมือนเคยหล่ะ โฮะ โฮะ (=^0^=)

ปรากฏ ว่าเนื่องจากมัวแต่งสวยนานไปหน่อย ที่เช้าก็เลยเริ่มสาย (><) ก็แหม มองรูปตัวเองในบัตรประชาชนเดิม ที่ถ่ายตอนไม่แต่งหน้า หัวเป็นสิงโต ผมหวีเบี้ยว เบ๋ไปมา ตาเป็นหมีแพนด้า ตั้ง 6 ปี เห็นแล้วสลดหดหู่เหลือเกิน รอบนี้ก็เลยตั้งใจเต็มที่ว่าทำมาใหม่ต้องมองมันไปอีกตั้ง 6 ปี อายุอานามก็มากขึ้นแล้ว ก็ขอให้มันพอดูได้หน่อยเถอะนะ (จริงๆก็อยากให้มันดูสวยเลยหล่ะ แต่คิดว่าคงทำได้ลำบากมาก) ว่าแล้วก็เลยขอแม่ว่าขอไปเขตด้วยกันก่อนแล้วกันไปดูลาดเลาว่าทำบัตรนี่ใช้ เวลานานเปล่า เพราะคราวที่แล้วเห็นช่วงที่คนแห่แต่งเสื้อเหลืองไปทำบัตรอ่ะ ต้องแย่งคิวกันเลย แถมมีไปเก้อด้วย เลยไม่รู้สถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไง ถ้าวันนี้ไม่ได้บัตร แล้วพี่เปรู้ว่าลางานแล้วยังไม่ได้บัตรอีก ตูตายแน่ ไปถึงเขตบางแค คุณประชาสัมพันธ์บอกว่าเครื่องเสียค่ะ อ้าว เราเลยทำหน้าแห้วแบบสุดๆ (>_<) แต่เธอก็บอกต่อว่าบัตรเนี่ยเดี๋ยวนี้ทำที่เขตไหนก็ได้ค่ะ เฮ้ รอดตัว ก็เลยถามว่าจะพาแม่ไปโรงพยาบาลทหารเรือ แถวนั่นมีเขตอะไรบ้างเขาก็แนะนำเขตธนบุรี อยู่แถวถนนเทอดไท แต่เราไปดูแผนที่แล้ว ไม่เชื่อ ไปเขตบางกอกใหญ่ดีกว่า อิอิ

ส่ง แม่แล้ว ก็รีบไปทำบัตร เดี๋ยวนี้ราชการเค้าบริการดีเปลี่ยนไปมาก (บางทีดีกว่าที่บริษัทเราเสียอีก) รวดเร็วขึ้น มีขั้นตอน พนักงานก็ไม่ถึงกับยิ้มแย้มมากแต่ก็เอาใจใส่ดี นึกถึงสมัยเด็กไปที่เขตรู้สึกเวลาถามอะไรนี่ไม่ค่อยกล้าถามเลยน่ากลัวชมัด ตอนทำบัตรเห็นรูปเก่าตัวเองในเครื่องคอมด้วย คิดว่าโชคดีมากที่คราวนี้รู้จักเตรียมตัวมาดี รูปแรกตอนนั้นอยู่ ม.5 หน้าตางี้อินโนเซ้นต์มากๆ ผมสั้นเท่าติ่งหู แถมยังติดกิ๊บดำอยู่เลย ส่วนรูปที่สองถ่ายตอนเรียนปริญญาโท หน้าตางี้ก็อย่างที่ว่าไปแล้ว นึกไม่ออกเหมือนกันว่าตอนนั้น ชั้นเรียนหนัก หรือว่าทำอะไรหนักหนาฟ่ะ หน้ามันถึงขนาดนั้น ขนาดวันก่อนเจอหลานตัวเล็กๆเจ้าน้องไวท์ ขอดูกระเป๋าตังค์ เห็นบัตร ยังบอกเลยนี้อี๊หลิงเหรอ แล้วทำหน้าแปลกใจสุดขีด บอกว่าไม่เห็นเหมือนเลย ก็ยังนึกอยู่ว่าจะถามว่าเป็นยังไงที่ไม่เหมือน ตอนนี้ตัวจริง สวยขึ้นหรือแย่ลง กลัวคำตอบเด็ก เด็กๆเค้าจริงใจใสซื่อ โกหกไม่เป็น ก็เลยไม่กล้าถามต่ออ่ะ แหะๆ

สุดท้ายก็ได้บัตร โอ้ ช่างดูดีอะไรเช่นนี้ ฮ่าๆ ขออภัยดูดีกว่ารูปเก่าที่ผ่านมาก็พอใจแล้วอ่ะ พี่เจ้าหน้าที่บอกมีซองใส่ขายด้วยซองละ5 บาท เลยเลือกสีชมพู เดี๋ยวนี้แอบหวาน อิอิ ใส่บัตรลงไปยิ่งดูดีใหญ่เลย ขับรถกับไปหาแม่ที่โรงบาล ระหว่างทางติดไฟแดง ก็อดหยิบมาดูอีกไม่ได้ เห่อ ๆ ไปถึงเจอหน้าแม่ รีบหยิบบัตรมาโชว์เลย บอกม๊าดูดิ หลิงดูดีไหม คนไข้คนอื่นที่นั่งรอหมออยู่ก็แอบเหลือบตามาดูกันด้วย ชักเขินๆอ่ะ มั่นใจเฟ้ย ต้องมั่นใจ แม่ก็ทำท่าดูอยู่แป๊บนึง แล้วก็บอกว่าอั้วตาไม่ดีว่ะ มองไม่ค่อยเห็น แป่ว ตูเก็บดีกว่า

ทำบัตรเสร็จรวดเร็วมากใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง จริงๆไปทำงาน แล้วแวะไปทำที่เขตพระราม3 ก็ได้ หุๆ แต่พี่เปรู้แล้ว ก็ไม่ว่ากันนะพี่ ก็ไม่รู้นี่นาว่าทำเขตไหน ก็ได้ แล้ว อีกอย่างอิจฉาเพื่อนๆ ที่ทำบริษัทฝรั่งแล้วเขาให้หยุดวันเกิดอ่ะ อยากมีแบบพวกมันบ้าง (^0^) แม่หาหมอเสร็จรอเอายาเสร็จก็บ่ายโมง ก็โรงพยาบาลรัฐและวันจันทร์ด้วย คนเลยมาก หิวแต่แม่กินเจเลยต้องพาแม่กลับไปกินที่บ้าน ระหว่างทางก็แวะคาร์ฟูร์ ตามประสาแม่บ้านเช่นเคย กลับถึงบ้านบ่ายสามซดแกงเขียวหวานเจอย่างหื่นกระหาย ก็หิวมานานเลยอ่ะ ขึ้นข้างบนมาเคลียร์คอมพ์ ไรท์ เกมส์กับหนังเกาหลีให้เพื่อนๆ เพราะHarddiskเต็มที่ไม่พอโหลดเกมส์ใหม่ ไรท์ไปไรท์มาไหงไปนอนบนเตียงแล้วก็ไม่รู้ รู้อีกทีแม่ปลุกกินผัดซีอิ้วเจแล้วอ่ะ อร่อยมากเลย ฮ่าๆ ว่าแล้ววันนี้ก็จะหมดไปอีกวันซะแล้ว ตั้งใจว่าจะเก็บห้องนอนให้เรียบร้อยแต่ก็เละอยู่เหมือนเดิม ไม่ไปเป็นไรวันหลังยังมี ( คิดอย่างงี้มาเกือบ 2 เดือนแล้ว หุๆ)

อัน นี้ตัวอย่างบัตรสมาร์ท การ์ด (อยากสวยแบบคนในรูปบ้างจัง ทำไมเค้าเอียงคอได้ด้วยอ่ะ ทีเราเอียงหน่อยบอกว่าเบี้ยว ให้ยกไหล่ เอียงหัวมาทางซ้ายทางขวากว่าจะตรงตั้งนาน ทำไมเค้าทำได้หล่ะค่ะ ถ้าจะเป็นบัตรตัวอย่าง มันเป็นบัตรที่ไม่ถูกต้องนะ ทำให้คนเข้าใจผิดหมด ) แต่บัตรเราไม่ได้แบบนี้นะ เห็นเคยได้ยินมาว่า บัตรหมดแล้ว ประมูลซื้อไม่สำเร็จอ่ะ ดูสิ แค่บัตรคนไทยยังไม่เท่าเทียมกันเลย อิจฉาพี่นิวตอนนี้ทำได้บัตรสมาร์ทการ์ดด้วย รู้งี้ตอนนั้นแกล้งทำหายดีกว่า อ้อ อีกอย่างถ่ายรูปทำบัตรครั้งนี้ ในรูปสูงขึ้นอีก 2 เซ็นด้วย แสดงว่าภายใน 6 ปีที่ผ่านมายังสูงได้อีก นึกว่าหยุดสูงไปตั้งนานแล้วนะนี่ ไม่รู้เกิดจากกินนมกล่องจิตรลดา เลียนแบบนานนท์กับเต้นแอโรบิค หรือเปล่า ถ้าใช่ก็ดี เพราะถ้าขยายด้านกว้างอย่างเดียว ไม่ขยายด้านสูงด้วยเดี๋ยวไม่ balance หุๆ (^0^)

เมื่อวันรัฐประหารเป็นวันดีเพราะปลาน้อยของเราวางไข่ด้วย ตอนแรกนึกว่าน้องปลา 4 ตัวเป็นแมนหมด ปรากฏว่า เจ้าทองแท้ ดันเป็นผู้หญิงอ่ะ (ตกลงเม็ดสาคูตรงรักแร้ เอ้ย ตรงครีบมันดูไงกันแน่ฟ่ะ ทำไมเราดูว่าน้องทองแท้มันก็มีอ่ะ) ก็เลยเสร็จเจ้าสิงห์ทองอ้วนเลย ไม่รู้ลูกปลาจะหน้าตาพิลึกขนาดไหน เพราะแม่เป็นฮอรันดา แต่พอเป็นสิงห์อ่ะ เห็นในเว็บเขาบอกว่าหน้าตามันจะพิลึกอ่ะ ซวยหล่ะสิ วันนี้ครบ 7 วันแย้ว ก็เลยให้อาหารเหล่าน้องลูกปลาได้ น้องลูกปลาฟักออกจากไข่ในวันที่ 3 อ่ะ แล้วอีก 3 วันมันจะกินไข่แดงที่ติดมากับตัวมันก่อน พอวันถัดไปคือวันที่ 7 เราถึงจะให้อาหารมันได้ หลังจากนึกว่าจะหาอะไรให้มันกินดี ในเว็บพี่เค้าแนะนำว่าให้ไข่แดงที่ต้ม มายีในกระชอนนิดหน่อย แต่เรากลัวน้ำเน่าอ่ะ ก็เลยไปปรึกษาพี่คนขายซึ่งไม่รู้ว่าอยากขายของตัวเองหรือเปล่า เขาแนะนำให้ซื้ออาหารปลาชนิดจมที่มีคุณค่าสารอาหารมากมายมาบด กระป๋องตั้ง 200 กินแพงกว่าตูอีก ด้วยความที่ขี้เกียจต้มไข่ + กลัวน้ำเน่า + หวังดีกับลูกปลาอยากให้กินอาหารดีๆ ก็เลยกัดฟันซื้อมา แล้วก็บังคับพ่อให้มาช่วยบดๆๆๆๆๆๆ แล้วก็ร่อนผ่านกระชอน แล้วก็บดๆๆๆๆๆๆๆ จนป่นสิ้นดี กว่าจะได้กระหย่อมช้อนชานึง เกือบชั่วโมง ป๊าก็แสนใจเย็น นั่งบดอย่างมีความสุข เฮ้อ น้องลูกปลาทั้งหลายมันจะรู้ไหมเนี่ย ว่าเจ้าของมันลำบากกันขนาดนี้ ว่าไปแล้วถ้าเลี้ยงรอด เกิดมันรอดมาเยอะ ก็ยังไม่รู้จะทำยังไงนะเนี่ย เข้าทำนองมีลูกมากจะยากจนเลย ตอนนี้มันว่ายกันอยู่เป็นร้อยๆตัวเลยอ่ะ แต่เค้าว่ากันว่าเลี้ยงไปเลี้ยงมามันจะเหลือ 5-10 ตัว แต่เราก็ไม่อยากให้มันตายนะ ก็จะพยายามประคบประหงมให้ถึงที่สุดอ่ะ

ก่อนกลับบ้าน หัวหน้าเอาโปรเจ็คใหม่มาสั่งให้ทำอีก ดูเหมือนไม่ยากส์ แต่ต้อง Modify เยอะ จริงๆแล้วชอบทำอะไรใหม่ มากกว่าเอาของเก่ามา Mo อ่ะ ขี้เกียจแกะโค๊ด แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว ช่างมัน ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปนั่งคิดที่ทำงานดีก่า

ช่วงนี้ฝนตกทุกวันเลยอ่ะ บางวันหนักจนมองทางไม่เห็น ขับแล้วเสียว ตอนนี้สะพานวงแหวนอุตสาหกรรมเปิดแล้ว วิ่งไกลขึ้น 5 โล แต่เยียบได้ 100-110 ทำให้ชีวิตมันส์ขึ้น ไปถึงที่ทำงานก็เร็วขึ้นด้วย ช่วงนี้ก็เลยว่าจะวิ่งทางนี้ไปก่อน จนเด็กๆปิดเทอม ค่อยกลับไปวิ่งทางเก่าแล้วมาเทียบกัน

ว่าแล้วก็ไปนอนดีกว่า อยู่ดึกแล้วชักหิว ต้องใช้ความสงบ สยบความเคลื่อนไหว (ในท้อง) อิอิ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
———————————————————–
ปฏิวัติ กับ รัฐประหาร ต่างกันนะ

ปฏิวัติ (revoluton)

หมายถึง การเปลี่ยนรูปแบบหรือระบอบการปกครองประเทศ จากรูปแบบหนึ่ง ไปสู่อีกรูปแบบหนึ่ง อย่างสิ้นเชิง เช่น การปฏิวัติฝรั่งเศส (เปลี่ยนจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช ไปสู่ระบอบสาธารณรัฐ)หรือ ในประเทศไทย ก็คือสมัย ร๗ ที่เปลี่ยนจากระบบสมบูรณาญาสิทธิราช ไปสู่ระบอบประชาธิปไตยที่พระมหากษัตริย์อยู่ภายใต้รัฐธรรมนูญ)

ส่วน รัฐประหาร(coup de ta)

หมาย ถึง การใช้กำลัง เพื่อเปลี่ยนแปลงผู้นำรัฐบาล โดยระบอบการปกครองยังคงเดิม เช่น การรัฐประหารสมัยจอมพล แปลก พิบูลสงคราม หรือ สมัย พลเอก ชาติชาย ชุณหวัณ ซึ่งจะเห็นว่า เปลี่ยนแปลงเฉพาะคณะรัฐบาลเท่านั้น โดยที่ประเทศไทยยังคงระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตยโดยมีพระมหากษัตริย์
เป็นประมุขเช่นเดิม

จาก http://www.bloggang.com/

ใจอ่ะ ก็อยากตื่นเช้าในวันเสาร์อาทิตย์แหล่ะ เพราะมันจะทำให้ชีวิตมีเวลาทำอะไรมากขึ้น ซึ่งดีมากๆเลย แต่ร่างกายอ่ะ มันไม่ค่อยเป็นไปตามใจเท่าไหร่เลยอ่ะ ไอ้อาการปวดหัวอ่ะ จากที่ศึกษามาและเหตุการ์จริงที่ประสบ คาดว่าคงจะนอนไม่พอนี่แหละ และก็การปวดประจำเดือนก็เป็นสาเหตุนึงสำหรับคนบางคนอ่ะ เพราะอ่านบทความของคุณหมอท่านนึงมาและ เมื่อวานเจอพี่คนนึงก็เป็นเหมือนกันเลย

เมื่อวานตอนค่ำๆไปทานอาหารและประชุมกับพี่ๆที่ชมรมมา ได้มีโอกาสรู้จักพี่ๆเก่าๆรุ่นคุณพ่อคุณแม่ด้วย เห็นบรรยากาศแล้วก็รู้สึกพี่ๆเขา มีความสุขน่ารักกันดี ขำๆพี่เขาบอกว่าอยู่ในห้องประชุมนี้ก็เรียกพี่ๆ แต่เจอกันข้างนอกก็ต้องเรียกคุณลุงคุณป้า ฮ่าๆ ก็ลูกของพี่ๆอ่ะ โตกว่าหนูอีกอ่ะ หนูบัญชี 56 ลูกพี่บัญชี 54 อ่ะ ไปประชุมก็ได้ฟังกิจกรรมของรุ่นพี่ๆที่เขายังคงจัดกันเป็นประจำเช่นไปเที่ยว ไปทำกิจกรรม ไปทำบุญร่วมกัน โดยเฉพาะการทำบุญร่วมกันเนี่ย ก็ดูพี่ๆแกสรรกิจกรรมทำบุญกันดีจริง สร้างวัด ให้ทุนการศึกษา ช่วยเหลือมูลนิธิต่างๆ ก็ชื่นชมนะ ที่พี่เค้ายังคงพยายามรวมตัวทำกิจกรรมเพื่อสังคม ถึงมันจะเป็นไปในด้านเงินทองก็เหอะ ซึ่งก็สมควรตามศักยภาพในปัจจุบันของพี่ๆเขาอยู่แล้ว

ผลของการตื่นเช้าก็เลยทันดูอาราเร่กับ ดร.สลัมป์ รายการแคทอลิก และรายการโรงเรียนของหนู(ขอบคุณแกอีกครั้งที่ทำให้ชั้นตื่นเช้า) รายการหลังนี่ได้ดูแล้วก็รู้สึกดีเห็นแล้วนึกถึงสมัยไปค่ายเลย ภาพหมู่บ้าน เด็กน้อยหน้ามอมๆ (แหมอารมณ์ช่างต่อเนื่องจากเมื่อคืนเจอพี่ที่ชมรมพอดี) รู้สึกว่ารายการนี้เขาจะไปทางชาวเขาเนาะ เมื่อวานเจอน้องชมรมหนึ่งคนที่หลงมา บอกว่าสมัยนี้ที่ชมรมค่ายเราชักเสื่อม ชมรมชาวเขา เขาก็ยังอยู่ได้เรื่อยๆนะ มาดูรายการก็ว่าเออจริงว่ะ ทางชาวเขาดูยังเจริญช้ากว่าทางอีสานมากๆเลย เด็กๆยังไม่ค่อยได้รับโอกาสทางการศึกษา คุณครูก็ไม่ค่อยมี ยิ่งดูยิ่งเห็นความสำคัญของการศึกษาอย่างมาก อย่างเมื่อเช้ารายการแคทอลิกอ่ะ เขาเอาชีวิตคนที่เคยเป็นแค่เด็กเร่ร่อนขายเรียงเบอร์พวงมาลัยอ่ะ แต่ไม่เคยละทิ้งโอกาสในการเรียนอ่ะ จนตอนหลังร่ำรวยและประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานอ่ะ (ถึงจะมีตอนล้มละลายแต่ก็ลุกใหม่ได้อ่ะ เพราะความรู้อยู่กับตัว ใครเอาไปไม่ได้) ตัวเราเองก็เหมือนกันอ่ะ ถ้าอดีตไม่ได้ผู้ใหญ่ใจดีทั้งหลายให้ทุนการศึกษาอ่ะ ก็คงไม่มีวันที่มีงานทำมีปัญญาเลี้ยงชีวิตและพ่อแม่อย่างทุกวันนี้หรอก เวลาเห็นเด็กผู้หญิงสมัยนี้บางคนแต่งตัวเฉิดฉายไปวันๆ บางคนก็มีลูกก่อนวันอันควร เด็กผู้ชายก็เอาแต่ยกพวกตีกัน ยิ่งนับวันก็ได้ยินข่าวพวกนี้บ่อยๆ สังคมไทยกับค่านิยมมันเปลี่ยนเร็วเกินเสียไปแล้ว เราเสียดายจริงๆที่ต่อมาเด็กพวกนี้อาจจะต้อง ไปทำงานกรรมการ ไปทำงานโรงงาน เพราะเรียนไม่จบ ไม่ได้ดูถูกคนที่เป็นกรรมกร และทำงานโรงงานนะ แต่คิดว่าคนที่มีโอกาสมีทางเลือกได้ ก็คงไม่มีใครอยากไปทำงานแบบนี้ ซึ่งกว่าจะได้เงินแต่ละบาทมาไม่ใช่ง่ายๆ คำตอบมันก็อยู่ที่การศึกษานั่นแหละ ยังมีคนอีกหลายคนที่อยากเรียน แต่ไม่มีโอกาสได้เรียน ทั้งๆที่ถ้าเค้ามีโอกาส ตัวเค้า และประเทศเราคงจะดีกว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ เราคงไม่ต้องมาเห็นรายการแบบวงเวียนชีวิต ทั้งที่เห็นแล้วรันทด ไม่อยากดู แต่ก็อดไม่ได้ต้องดูให้น้ำตาซึมทุกที

วันนี้อาการปวดหัวดีขึ้นมากแล้ว คงเพราะกินยา และเมื่อวานนอนเร็วขึ้นด้วย กลับมาด้วยความเซ็ง เลยเอา Link
http://www.pantip.com/cafe/lumpini/topic/L4678033/L4678033.html
กระทู้ พันธ์ทิพย์สุดฮิตที่พี่ที่ทำงานอุตส่าห์นั่ง Copy ใส่เมล์ส่งให้อ่าน แต่อ่านไม่จบซักที เพราะต้องทำงาน แล้วก็ขืนนั่งอ่านหัวหน้าเห็นได้เขกกบาล และอาจแถมด้วยการถีบกระเด็นออกไปหางานใหม่เป็นแน่ เอากลับมานั่งเปิดอ่านที่บ้าน ตอนแรกอ่านแล้วก็ตลกดีหรอก อ่านไปอ่านมา น้ำตาเล็ดน้ำตาร่วง ปวดลูกตาไปเลย มันเป็นเรื่องความรักของเพื่อนผู้ชายด้วยกัน ที่คนทั่วไปถ้ามองเผินๆก็จะนึกว่ามันต้องเป็นเกย์ จะมีใครเชื่อไหมหนอว่า เพื่อนเพศเดียวกันจะรักกันได้ขนาดนี้โดยไม่ใช่เกย์อ่ะ อ่านแล้วก็ย้อนนึกถึงอดีตที่ลืมไปแล้วอ่ะ เดี๋ยวนี้ชีวิตเราเปลี่ยนไปเยอะเลย แต่ก่อนอ่ะเราเป็นคนติดเพื่อนมากๆ มีเพื่อนเยอะแยะ เสาร์อาทิตย์ไม่เคยอยู่บ้าน กลับบ้านเป็นต้องคุยโทรศัพท์กับเพื่อน ชีวิตไม่ต้องทำอย่างอื่นเลย หลายวันก่อนเก็บของก็เจอรูปที่ถ่ายกับเพื่อนอ่ะ นึกแล้วก็เศร้าๆเหมือนกัน เพื่อนๆหลายคนแยกย้ายกันไป ห่างหายกันไป เปลี่ยนแปลงไป คิดแล้วคนเราก็ไม่น่าโตเลย ชีวิตก็เลยไม่เหมือนเดิม เรื่องราวในกระทู้อ่ะมันพาให้เรานึกไปถึงยุคสมัยนั้น เราก็เคยติดเพื่อนเหมือนกัน อยากไปไหนมาไหนกะมัน อยากคุยโทรศัพท์กับมัน อยากนั่งปรับทุกข์กะมัน ตลอดเวลา แต่บางสิ่งบางอย่างในชีวิตของมันก็พาให้ มันต้องห่างจากชีวิตเราไป ความรู้สึกมันคือถูกทิ้งเลยอ่ะ เหมือนนายอ้อยในกระทู้เลยอ่ะ เราว่ามันคงไม่ต่างอะไรกับคนที่เป็นแฟนกันแล้วฝ่ายนึงถูกทิ้งหรอก เพื่อนที่มันห่างเราไป มันก็คงไม่ได้นึกหรอกว่าเรารู้สึกขนาดนี้อ่ะ เนี่ยย้อนนึกแล้วยังรู้สึก เจ็บๆเหมือนคนอกหักเลยตู (เราก็ผิดเองแหละที่ดันไปติดมัน) เป็นอย่างงี้อยู่ หลายครั้งเหมือนกัน หรือเราจะเป็นทอมว่ะ อึ๋ย (บร้า ชั้นยังชอบแบรด พิท อยู่นะ พี่ติ๊ก เจษฏาภรณ์สุดหล่อด้วย อิอิ) โดนบ่อยๆเข้าก็เลยเริ่มนึกถึงพ่อแม่ เหอๆ ว่าชาตินี้คงไม่มีใครรักเราเท่ากับพ่อแม่อีกแล้ว (เลวไหมเนี่ยเพิ่งนึกได้ แหะๆ) เดี๋ยวนี้ก็เลยกลับตัวมาให้เวลากับพ่อแม่เยอะขึ้น ก็เลยกลายเป็นไม่มีเวลาให้เพื่อนไปด้วย (แต่ชั้นว่าพวกแกนั่นแหละ ไม่มีเวลาให้ชั้น) มันก็เหงาเหมือนกันแหละเนาะ ก็แหมใครว่าเพื่อนไม่สำคัญอ่ะ พ่อแม่ก็สำคัญ แต่เรื่องบางเรื่องความห่างของวัย มันก็มีเพื่อนนี่แหละที่ช่วยมาเติมเต็มช่องว่างอันนั้นอ่ะ

อืมสรุป อ่านแล้วก็โดนใจดีอ่ะ ยิ่งไปฟังเพลง When I’m feeling blue จาก >http://youtube.com/watch?v=e-CVb7DvgYs ที่โยงมาจากเรื่องในกระทู้แล้ว ภาพเก่าๆความรู้สึกในอดีตย้อนมาเลยอ่ะ บ่อน้ำตาแตกเลย เหอๆ (จริงๆ อินมากจาเนื้อเรื่องในกระทู้มากกว่าอ่ะ แต่เสียงโรสฟังแล้วเศร้าชะมัดเลย ฮือฮือ >_< )

ที่ปวดหัวอีกอย่างก็คงเรื่องคนรอบข้าง เนื่องจากใครเห็นหน้าเราก็จะเห็นเป็น Computer มั่ง เป็น Program มั่ง เป็น Web มั่ง ก็จะมีงานมาให้เราเขียนหรือมาปรึกษามากมาย ซึ่งเราก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง เพราะมันคงเป็นจุดเด่นของเรามั้ง ถ้าเป็นงานที่เราถนัด และคนเห็นคุณค่าเรา เราก็ดีใจมากๆเลยอ่ะ และบางอันมันก็ท้าทาย สนุกดี ไม่คิดตังค์ด้วย ถ้าใครจะจ่ายตังค์ให้ก็ไม่ทำ เพราะไม่ชอบมีพันธะ ไม่ชอบถูกกดดัน ไม่ชอบรับผิดชอบในระยะยาว ฮ่าๆ ฟังดูแล้วเลวดีไหมเนี่ย แต่ปัญหาก็คือแต่ละคนที่มาให้เราช่วยเนี่ยไม่รู้จักกันอ่ะดิ ก็จะไม่รู้ว่าตอนนี้เราทำอะไรให้ใครอยู่ และบางคนที่ไม่เข้าใจ(ย้ำ บางคน)ก็จะพากันน้อยใจ เวลาทำให้ไม่ได้ในเวลาที่ต้องการ อันนี้ก็ทำให้เราน้อยใจเหมือนกันนะ เพราะมันเหมือนคุณเห็นเราเป็นอะไรอ่ะ เป็นของตายใช่ป่ะ เป็นแค่ตัวผลิตงานด้าน Computer หรือไง รู้หรือเปล่าว่าเราก็เป็นคนอ่ะ มีสองมือ หัวเดียว แล้วก็บางทีก็อยากมีเวลาส่วนตัวมั่งอ่ะ แงๆ อ้าว เผลอบ่นจนได้เรา

จะว่าเครียดก็ไม่ได้เครียดหรอก แต่เรื่องมันเยอะอ่ะ นอกจากเรื่องส่วนตัวที่ไม่ค่อยมีเวลาทำ บวกกับเหตุการณ์ accident ต่างๆ วันๆก็หมดไปอย่างรวดเร็ว เดี๋ยวนี้จำวันเดือนปีไม่ค่อยได้(แต่จำวันเงินเดือนออกได้อ่ะ แปลก ฮ่าๆ สัญชาตญาณของคนจน) เบลอๆเอ๋อๆ ไปหมดอย่างคิดเรื่องอะไรขึ้นมาได้ จะหันไปทำ หรือไปจด พอจะเขียนอ้าวลืมเมื่อกี้ตูนึกอะไรว่ะ (>_<) บ้างเรื่องลืมแล้วมานึกออกตอนผ่านไป 2-3 เดือน บร้ามากๆ ที่สำคัญอุตส่าห์จดลง Pocket PC (ถ้าไม่ลืมซะก่อนจดอ่ะนะ) ก็ดั้นลืมเปิดดูอีก เลยมิมีประโยชน์อะไรเยย เหอๆ ตอนนี้ในห้องนอน ก็มี CD หนังสือ เอกสารทางการเงิน แล้วข้าวของเกลื่อนกลาด ยังไม่มีโอกาสมานั่งเก็บอ่ะ เห็นแล้วก็นึกสมเพชตัวเองที่เคยแซวเพื่อนคนนึงว่ามันชอบโยนของกองเป็นภูเขา ในห้องมัน ตอนนี้ชั้นเข้าใจแกแล้ว ชั้นขอโทษ ก็ตอนนั้นยังไม่มีห้องเป็นของตัวเองนี่นา นอนในห้องโถงในที่รโหฐานอ่ะ เลยไม่มีสมบัติเยอะและไม่กล้าโยน หรือถ้าโยนก็คงโดนเก็บทิ้งหมดนั่นแหละ

เรื่องที่ยังไม่ได้ทำ
- หาแผ่นไดร์เวอร์ Printer ที่หายสาบสูญไปนานกว่า 4 เดือนแล้ว (จะได้พิมพ์งานได้ซะที)
- ขุดศพ Scanner มาชุบชีวิตให้มัน (เพราะความฝันในการซื้อใหม่เริ่มเลื่อนลาง ไปกับโรคทรัพย์จาง)
- ทำ VCD สอนภาษาญี่ปุ่น เป็น DIVX ไว้ดูใน PPC (จะได้ดูหรือเปล่าไม่รู้ว่ะ)
- ท่องคันจิ ให้ได้ 500 ตัว (แต่ลืม 100 ตัวแรกที่ท่องมาแล้วอ่ะ แง ทำไงดี)
- เก็บ CD หนังสือ และเอกสารที่โยนไว้ให้เรียบร้อย (หาสัญญากู้บ้านกับกู้รถให้เจอด้วย เดี๋ยวยุ่ง)
- ลองทำ DVD เป็น VCD และหาทาง ตัดไฟล์ DVD ด้วย (โอ๊ย โปรแกรมตรึม จะเริ่มจากโปรแกรมไหนดีเนี่ย)
- จัดหมวดหมู่ และไรท์ ไฟล์ VDO และสารคดีเกี่ยวกับงานฉลองสิริราชสมบัติ ที่โหลดมาลง DVD (เหอๆ สัญญาจะไรท์ให้คนอื่นมากมาย มาหลายเดือนแย้ว ยังไม่ได้ทำเลย)
- จัดหมวดหมู่ไฟล์ในเครื่องคอมพ์ ไรท์เป็น Backup (รวมถึงเอารูปที่ถ่ายไว้จากที่ต่างๆ เก็บด้วย + คัดไปอัดด้วย)
- ใส่ปุ๋ยต้นไม้ ที่ไม่ได้ใส่มาเป็นชาติแล้วอ่ะ ย้ายกระถางชวนชมที่ไม่โตซะที เพราะใส่ถุงแค่ 4 นิ้ว แล้วก็ย้ายดอกบัวดินลงกระถางเหลี่ยมที่ซื้อมาด้วย
- ล้างรถที่เขรอะโคตรๆ
- และอื่นๆ (ลืมอ่ะ ยังนึกไม่ออก)

เรื่องที่อยากทำ
- ยืมนิยายจากห้องสมุดประชาชนมาอ่าน อ่าน แล้วก็อ่าน
- อ่านหนังสือที่อ่านค้างไว้ไม่จบซะทีให้จบ เพชรพระอุมา เกิดวังปารุสก์ บ้านเล็กในป่าใหญ่
- ดู DVD ที่ยืมเขามาให้จบ แล้วเอาไปคืนเค้าด้วย
- นอน นอน แล้วก็นอน

เออ ชักเริ่มง่วงแล้ว (^0^) ได้เขียนระบาย สบายท้อง เอ้ย หัว ดีจริงๆ หุๆ

่

มาเรื่องน้องปลาทองน้อย ของเราตามหัวเรื่องดีกว่า ในที่สุดเราก็หาปลามาใส่หัว เอ้ยหาเหามาใส่หัวอีกแล้ว หลังจากที่นอนฝันเห็นน้องปลาแก้มตุ๋ยแหวกว่ายมาคลอเคลียอยู่หลายคืน ต่อมาก็นอนคิดว่าจะเลี้ยงไม่เลี้ยง อยู่ต่ออีกหลายคืน ไปแอบดูตัวน้องปลาตามฟิวเจอร์ เดอะมอลล์ อยู่หลายวัน ในที่สุดก็ไปลงเอยที่สนามหลวง2 อ้าว... ก็เลยได้น้องปลาทองมา 4 ตัว ก็เลี้ยงมาได้เดือนนึงแล้วแหละแต่ซื้อมาอาทิตย์แรกก็ dead ไป 2 ตัว บาป กรรมจริงๆเลยชั้น >_< ตอนนี้ก็เลยเหลือล็อตนั้นอยู่ 2 ตัว ชื่อน้องทองแท้ กับน้องทองขาว แก้มตุ้ยตุ๋ยทั้งคู่เลย ^0^ จริงๆอ่ะนะ ไอ้จะเลี้ยงเนี่ยก็คิดอยู่นานเลยแหละ ก็กลัวเวรกรรมเหมือนกัน เพราะเลี้ยงแล้วตายมันเศร้าอ่ะ แต่มันเหงาอ่ะ แล้วอยากเห็นน้องปลามันแหวกว่ายไปมาอยู่ไหวๆต่อหน้าเราอ่ะ เลยอดใจบ่ได้ แต่ครั้งนี้ก็ตั้งใจไว้เต็มที่เลยนะลงทุนซื้อเครื่องกรองน้ำตั้ง 900 แหนะ แล้วก็ซื้ออาหารปลาหลากหลายชนิดทั้งซากุระ สาหร่ายสไปรูริน่า โปรตีนเม็ด ขยันเปลี่ยนน้ำดูดขี้ปลาด้วย แต่น้องปลาก็ตายไป 2 ตัวในอาทิตย์ที่ 2ที่เราเอาลงตู้จนได้ ตอนนั้นดันใส่หินลงไปไงขี้ปลามันหมักหมมอ่ะ เลยเป็นกรด พ่อบอกตั้งแต่แรกแล้วไม่เชื่ออยากให้ตู้สวยงาม เป็นไงหล่ะ แย่เลย ตอนนี้เลยเอาหินออกหมด ขยันซักแผ่นกรอง กับเปลี่ยนน้ำ น้องปลาที่เหลือก็เลยดูมีแนวโน้มว่าจะแข็งแรงอายุยืนยาวต่อไป ขอคุณพระคุ้มครองด้วยเถอะ สาธุ (อ้อ ต้องขอบคุณเพื่อนในเว็บบอร์ดคนรักปลาทองที่ส่ง VCD วิธีเลี้ยงปลาทองมาให้เราด้วย ทำให้ชีวิตน้องปลายืนยาว ต้องขอบคุณแทนน้องปลาด้วยนะค่ะ )

ฮ่าๆ เมื่อ มีน้องปลาล็อตแรก ก็ต้องมีล็อตที่2 เนื่องจากความผยองที่สามารถประคับประคองชีวิตน้องปลาที่เหลือมาได้ และอยากจะซื้อตัวผู้มาให้จ๊ะเอ๋เบบี๋กันด้วย อิอิ เมื่อวันอาทิตย์ก็เลยไปซื้อมาอีก 2 ตัว ชื่อน้องสิงห์ทองอ้วน กับ น้องสิงห์ขาวอวบ ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นหัวสิงห์ ครั้งนี้ได้พลิกตลาดสนามหลวง 2 จนหาหัวสิงห์มาได้หลังจากที่คราวที่แล้วโง่ซื้อผิดเป็นฮอรันดาไป ฮฮรันดาจะต่างกับหัวสิงห์ตรงที่มันจะมีครีบหลังอ่ะ แล้วมันก็เมือกเยอะด้วย ตู้จะคาวและลื่นมากๆเลยอ่ะ เขาว่ากันว่าฮอรันดาจะอึดกว่าตายยาก (แต่ชั้นก็เลี้ยงตายไป 2 ตัวแล้วอ่ะ) น้อง 2 สิงห์ที่ซื้อมาคราวนี้ค่อนข้างไฮโซคือราคาแพงกว่าคราวแรกมาก แล้วก็ปึ๋งปั๋งมากเลยอ่ะ เอากลับมาก็กระโดดเสียงดุ๊บๆอยู่ในถุง น่ากลัวจิ๊บ ซื้อคราวนี้ได้วิธีดูตัวผู้ตัวเมียมาด้วย จริงๆก็รู้จากเว็บบอร์ดก่อนแล้วหล่ะว่าให้ดูว่าที่ครีบหน้ามี เม็ดสาคูไหม แต่ไม่เข้าใจอ่ะ เห็น2ตัวเก่าไม่เห็นมีเลย พอคราวนี้พี่เจ้าของร้านเขาก็เลยสอนวิธีดูให้อย่างภาคปฏิบัติซึ่งน่ากลัวมาก เลยอ่ะ คือพอเราจับน้องสิงห์สุดปึ๋งปั๋ง 2 ตัวได้แล้ว พี่แกก็จะตรงรี่เข้ามาจับมันตะแคงแล้วก็ยกครีบหน้ามันขึ้น ลักษณะเหมือนยกแขนขอดูรักแร้หน่อยสิจ๊ะว่ามีตุ่มเม็ดสาคูอ่ะเปล่า เขาก็เรียกเราไปดูอ่ะ โอ้โหตุ่มเบ้อเร้อเลยว่ะ ชายแท้ชัวร์ เยี่ยม พี่ขอเอากลับไปทำพันธ์กับน้องฮอรันดาที่บ้านหน่อยนะจ๊ะ (อิอิ แอบคิดในใจ)

กลับมาถึงบ้านก็เตรียมตัวจัดห้องหอ แต่เอ๊ะ ชักเอ๊ะใจว่ะ เจ้าตุ่ย2ตัวในตู้ มันเป็นตัวเมียจริงป่ะ ไม่เคยดูจริงจังซะทีสังเกตเอาจากเจ้าทองเก๊ที่ตาย ไปมันชอบเอาหัวมาดุนก้น 2 ตัวนี้อ่ะ
เพราะเขาว่ากันว่าตัวผู้มันจะเอาหัวดุนก้นตัวเมียให้ไข่ตัวเมียออกมา ผสมกับน้ำเชื้อมันอ่ะ ว่าแล้วก็เลยใจกล้าๆไปจับเจ้าทองแท้ กับทองขาวมาพลิกตัวดูด้วยท่าอันน่ากลัวตามแบบพี่คนขาย อึ๋ยมันดิ้นแด่วๆเลยอ่ะ แง แล้วก็ขอแหวกดูรักแร้มันหน่อย อ้าวเฮ้ยไหงมีตุ่มเหมือนกันอ่ะ จิ๊บดิ ไหนทองขาวอีกตัวดิ๊ เฮ้ยก็มีตุ๋มอ่ะ เอาแล้วสิ ตัวผู้ป่ะเนี่ย แต่ตุ่มมันเล็กกว่าเจ้าสิงห์นะ แต่เอ๊ ตั้งแต่ดูดขี้ปลามาก็ไม่เคยเห็นไข่มันก้นตู้เลยนะ โอ้ย แย่แล้วถ้าเป็นตัวผู้ความฝันจะผลิตน้องปลาทองเบบี๋ก็ฝันค้างดิ แง (T_T) แล้วงี้ปลาน้อยของชั้นมิกลายเป็นปลาเกย์ไปเหรอฟ่ะเนี่ย เฮ้อ ยังไงก็คงต้องเลี้ยงกันต่อไปแหละ ไม่ซื้อใหม่แล้วอ่ะ มันจะคับตู้ไป เดี๋ยวน้องๆจะอยู่ไม่มีความสุข แต่ก็ยังแอบหวังเล็กๆนะว่าดูผิด แล้วมันเป็นตัวเมียอ่ะ หรือว่ามันจะเหมือนไส้เดือนไหมอ่ะ ที่แปลงเพศได้ยามขัดสน ฮ่าๆสติแตกไปแย้ว