เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาได้เจอพี่สาวเรา ได้คุยกันแล้วพี่เราก็ได้เล่าให้ฟังเกี่ยวกับ หมู่บ้านตะคร้อ ซึ่งมีคนจำอดีตชาติในหมู่บ้านเดียวกัน ได้เกือบ 50 คนเลยอ่ะ โห เป็นไปได้ไง 2-3 วันถัดมาเราก็เลยค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมจากกูเกิ้ล และก็ได้ดู clip จากรายการวู้ดดี้เกิดมาคุย บอกตรงๆก็คือ การดูจากรายการวู้ดดี้เกิดมาคุย เนื่องจากระยะเวลาอันจำกัดของรายการ มันก็เลยยังดูเหมือนไม่มีข้อสรุปอะไรมาก ว่ามันจริงหรือไม่จริง แต่ด้วยนิสัยสนใจใคร่รู้ในเรื่องประมาณนี้ ตั้งแต่เด็กๆ จากการอ่านหนังสือของพ่อเรา เช่น เรื่องกฏแห่งกรรม ของคุณ ท เลียงพิบูลย์ หรือ นิมิตพิศวง ของคุณไพศาล แสนไชย ที่อ่านไปก็รู้สึกกลัว ผสมกับความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็นไปด้วย (>_<) มาคราวนี้แม้ว่าจะดูรายการไปแล้วแต่ก็ยังรู้สึกอยากอ่านหนังสือเล่มนี้มากขึ้นอีก ที่อยากอ่านก็เพราะประเด็นที่ว่า ทำไมคนในหมู่บ้านเดียวกัน จำนวนมากมายที่จำอดีตชาติได้ มันเป็นไปได้จริงๆเหรอ มันน่าจะมีเหตุผลสนับสนุนมากกว่านี้หรือเปล่า คนเีขียนเขาถึงสามารถเอามาเีขียนเป็นหนังสือได้

เพิ่งอ่านเล่ม 1 จบอ่ะนะ ก็ได้รับความรู้อะไรหลายๆอย่างจากหนังสือเล่มนี้นะ รู้ว่าแต่ก่อนนี้ประเทศไทยเราบ้านป่าเมืองเถื่อนมากๆ ยิงกันตายอย่างง่ายดาย ผัวฆ่าเมียได้ง่ายๆ ญาติพี่น้องรู้ว่าใครผิดก็เอาความไม่ได้ อิทธิพลสูงส่ง เฮ้อ จริงๆ ปัจจุบันนี้มันก็ยังมีอ่ะเนาะ ได้รู้วัฒนธรรมของคนในต่างจังหวัด ได้รู้ถึงความเชื่อต่างๆเกี่ยวกับรอยแผลเป็น หรือสัญลักษณ์ต่างๆที่ติดตัวเด็กมาในชาตินี้ รวมทั้งความเชื่อที่ว่าถ้าให้เด็กกินไข่เด็กจะลืมอดีตชาติ อะไรอย่างนี้เป็นต้น ส่วนเรื่องการพิสูจน์ว่าการจำอดีตชาติได้นั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่จริง ก็คงต้องยืมคำของผู้เขียนที่ว่าเราคงต้องไปพิสูจน์ให้รู้แน่กันเอง เพราะเรื่องเหล่านี้การเชื่อจากแค่คำบอกเล่าของผู้เขียนก็คงเป็นไปได้ยาก อย่างไรก็ตาม อย่างน้อยหนังสือเล่มนี้ก็สะท้อนหลายๆอย่างถึงผลของกรรม จะเชื่อไม่เชื่อเรื่องจำอดีตชาติอย่างไร ก็หมั่นสร้างกรรมดีกันไว้ ก็จะดีที่สุดนะจ๊ะ ^_^

จะว่าไปแล้วตัวเราเองก็มีปานรูปใบโพธิ์ที่แขนซ้ายนะเนี่ย หุๆ ^^ จริงๆก็ลืมๆมันไปแล้ว แม้ว่ามันจะโดดเด่นมาก แ่ต่พออ่านหนังสือเล่มนี้แล้ว ก็ทำให้เรานึกถึงมันขึ้นมาอีก สมัยก่อนแม่เราเคยเล่าว่าตอนเราเกิดมาแล้วมีปาน มีคนหลังบ้านมาบอกแม่เราว่าเราเป็นลูกเขามาเกิด เพราะตอนลูกเขาเสีย เขาป้ายปานไว้ตำแหน่งนี้เลย สมัยนั้นก็มีคนบอกว่าให้เอาแหวนทองมาวางตรงปาน แล้วโตขึ้นมันจะหายไป แต่จนบัดนี้ ไ่ม่เห็นมันจะหายเลย (-.-”) ถ้าเหมือนในหนังสือ บางทีแต่ก่อนเราอาจจะจำอดีตชาติได้ก็ได้นะ แต่แม่เราจับเรากินไข่ตั้งแต่เด็กๆเลยอ่ะดิ แล้วเราก็ชอบกินด้วยอ่ะ ทั้งไข่ดาว ไข่เจียว ไ่ข่ตุ๋น อิิอิ ^^ จนบัดนี้กินไปเป็น หมื่นฟองแล้วมั้ง (แม่ไก่ทั้งหลายให้อภัยเราด้วยนะ (T.T) ) สงสัยเพราะอย่างงี้ เลยไม่เห็นจะจำอะไรได้กับเขาเลย ฮ่าๆ ^^ อีกอย่างจริงๆเราก็เป็นพวกความจำระยะสั้นด้วย จำข้ามภพข้ามชาติอย่างนี้ หน่วยความจำคงไม่พออ่ะ

ใครที่สนใจเรื่องราวเกี่ยวกับหมู่บ้านโลกตะลึง ก็ลองดูจากรายการวู๊ดดี้เกิดมาคุยก่อนก็ได้นะ เราเอา Link มาให้แล้ว

อ่านเรื่องราวเพิ่มเติม หมู่บ้านระลึกชาติ

วู้ดดี้ เกิดมาคุย หมู่บ้านโลกตะลึง (ระลึกชาติได้) [1/5]

วู้ดดี้ เกิดมาคุย หมู่บ้านโลกตะลึง (ระลึกชาติได้) [2/5]

วู้ดดี้ เกิดมาคุย หมู่บ้านโลกตะลึง (ระลึกชาติได้) [3/5]

วู้ดดี้ เกิดมาคุย หมู่บ้านโลกตะลึง (ระลึกชาติได้) [4/5]

วู้ดดี้ เกิดมาคุย หมู่บ้านโลกตะลึง (ระลึกชาติได้) [5/5]

Reincarnation, literally “to be made flesh again”, is a doctrine or metaphysical belief that some essential part of a living being (in some variations only human beings) survives death to be reborn in a new body. This essential part is often referred to as the spirit or soul, the “higher” or “true” self, “divine spark”, or “I”. According to some beliefs, a new personality is developed during each life in the physical world, but some part of the self remains constant throughout the successive lives.[1]

Belief in reincarnation has ancient roots. This doctrine is a central tenet within the majority of Indian religious traditions, such as Hinduism (including Yoga, Vaishnavism, and Shaivism) and Jainism. The idea was also entertained by some ancient Greek philosophers. Many modern Neopagans also believe in reincarnation as do some New Age movements, along with followers of Spiritism, practitioners of certain African traditions, and students of esoteric philosophies such as Kabbalah, and Gnostic and Esoteric Christianity. The Buddhist concept of Rebirth although often referred to as reincarnation differs significantly from the Hindu-based traditions and New Age movements in that there is no unchanging “soul” (or eternal self) to reincarnate.

During recent decades, a significant number of people in the West have developed a belief in reincarnation.[2] Feature films, such as Kundun, What Dreams May Come and Birth, contemporary books by authors such as Carol Bowman and Vicki Mackenzie, as well as popular songs, regularly mention reincarnation.

Some researchers, such as Professor Ian Stevenson, have explored the issue of reincarnation and published evidence of children’s memories of earlier lives in peer-reviewed journals and elsewhere. Skeptics are critical of this work and say that more reincarnation research is needed.[3]

Read more ==> Reincarnation article from wikipedia

สุดท้ายก็เดินออกจากร้านโดยไม่มีหนังสือติดไม้ ติดมือออกมาซักเล่ม จริงๆอยากจะอยู่ต่ออีกนานๆหน่อย แต่ถึงเวลาต้องไปเรียนซะแย้ว นี่ถ้าให้อยู่ทั้งวันก็ยังอยู่ได้เลยนะเนี่ย ร้านหนังสือ นับเป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวที่เราโปรดปรานมากเลยตั้งแต่เด็กแล้ว จำได้ว่าใครไปพร้อมเราเซ็งทุกทีเพราะไม่มีวี่แววว่ามันจะกลับง่ายๆ ยิ่งงานหนังสือไม่ต้องพูดถึง แต่ก่อนไปที่หลายๆรอบ ตั้งแต่สมัยจัดที่สนามหลวงปีหล่ะครั้ง หลังๆยิ่งมีจัดปีละ 2ครั้งที่ศูนย์สิริกิตย์ยิ่งมันส์ใหญ่เลย แต่เดี๋ยวนี้ก็พยายามซื้อหนังสือน้อยลง ไม่เหมืนแต่ก่อนที่เห็นปุ๊บซื้อปั๊บ ก็แหมบ้านปัจจุบันนี้เล็กเท่ารูหมู นี่นา ผ่อนแค่นี้ก็หัวโต พุงป่องแล้ว ไว้ให้มันเติบโตเป็นบ้านเดี่ยวเมื่อไหร่ ถึงวันนั้นจะขอกันห้องทำเป็นห้องสมุดแบบคนรวยๆเขาสักห้อง เหอๆ เพ้อเจ้อไปใหญ่

ไม่เป็นไรถึงไม่ได้หนังสือมาก็ได้ key word มาหาข้อมูลอีกตรึมเลย เพราะหนังสือที่สนใจบางทีซื้อมาเพราะแค่อยากรู้อ่านครั้งเดียวก็ ok แล้ว จำ key word ว่ามันเกี่ยวกับอะไรแล้วกลับมาบ้าน search hi-speed internet ดีก่า ได้ทั้งความรู้ แถมได้ใช้ net ให้คุ้มด้วย ไหนๆก็จ่ายตังค์แล้ว (มีลูก มีหลาน จะสอนมันเล่น Internet ตั้งแต่เด็กๆ)

พร่างพรายแสง ดวงดาวน้อยสกาว

ส่งฟากฟ้าเด่นพราวไกลแสนไกล

ดั่งโคมทอง ผ่องเรืองรุ่งในหทัย

เหมือนธงชัย ส่งนำจากห้วงทุกข์ทน

พายุฟ้า ครืนข่มคุกคาม

เดือนลับยาม แผ่นดินมืดมน

ดาวศรัทธา ยังส่องแสงเบื้องบน

ปลุกหัวใจปลุกคนอยู่มิวาย

ขอเยาะเย้ยทุกข์ยากขวากหนามลำเค็ญ

คนยังคง ยืนเด่นโดยท้าทาย

แม้ผืนฟ้า มืดดับ เดือนลับละลาย

ดาวยังพราย ศรัทธาเย้ยฟ้าดิน

ดาวยังพรายอยู่จนฟ้ารุ่งราง

* จิตร ภูมิศักดิ์ แต่งเพลงนี้ ขณะถูกจับกุมคุมขัง แม้ฟ้าทั้งผืนจะมืดมิด แต่ก็ยังมีดาวดวงน้อยแซมแต้ม มองเห็นความหวัง การถูกจับคุมขัง มิใช่การสิ้นสุดบทบาทของชีวิต เมื่อมองเห็นความหวังแล้ว ก็มีพลังศรัทธา ในการที่จะทำงานเพื่อผลประโยชน์ของสาธารณชนอีกต่อไป อย่างเชื่อมั่น ความเป็นจริง จะต้องปรากฎสักวันหนึ่งว่าใครทำอะไรเพื่อใคร

จิตร แต่งเพลงนี้ในนามปากกา สุธรรม บุญรุ่ง ระหว่างปี พ.ศ.2503 – 2505 ซึ่งกำลังติดคุกอยู่ นอกจากจะใช้ปลุกพลัง ความหวังและศรัทธาของตัวเองแล้ว เนื้อร้องที่ประสานกับทำนองที่ไพเราะของเพลงนี้ยังใช้ปลุกพลัง ความหวัง ของเพื่อนร่วมคุก ได้อย่างดีด้วย